بلوا

به قول مطرب و ساقی برون رفتم، که منبررُو
از این راهِ گران منزل، خبر دشوار می‌آورد. حافظ

و سرانجام ۲۲ بهمن دارد از راه می‌رسد. روزی که چندین ماه است انتظارش را می‌کشیم. روزی که فرصت داریم به خیابان‌ها بیاییم و از آزادی و خواسته‌های انسانی خود دفاع کنیم. روز جشن ملی، روز شادی و دلهره، تمام جهان در آن روز دارد ما را می‌نگرد که چه می‌کنیم! که چه می‌خواهیم! که چقدر آمده‌ایم! کسی از ما انتظار ندارد در این روز «جمهوری اسلامی» را سرنگون کنیم. نه ما دون کیشوت هستیم نه این رژیم آسیاب بادی! کسی انتظار ندارد ما صدا و سیما را تسخیر کنیم یا پادگان‌ها را اشغال کنیم، کسی انتظار ندارد ما با نیروی پلیس درگیر شویم. ما مردمی صلح‌جو هستیم، از جنگ، از مرگ، بیزاریم. ما عدالت و آزادی می‌خواهیم. برابری و زندگی شرافت‌مندانه‌ی انسانی. ما خود را قوم و نژادی که برتر است و تخم‌دوزرده می‌گذارد نمی‌دانیم. مردمی هستیم مانند سایر مردمان این روزگار با تاریخی که گاه می‌توانیم به آن ببالیم و گاه شرمسار هستیم. ما در پیشرفت بشریت و رساندنش به «کره‌ی ماه» و «دل اتم» نقش داشته‌ایم و از تلاش سایر مردمان نیز بهره‌ی فراوان برده‌ایم. می‌خواهم بگویم ما نژادپرست و شوونیست و خودبزرگ‌بین و دیگران حقیرشمار نیستیم. ما سلطه‌طلب هم نیستیم، نمی‌خواهیم برای مردم سایر کشورهای دنیا تعیین تکلیف کنیم. ملتی بی تفاوت هم نیستیم. همان‌گونه که انتظار داریم دیگران در هنگام مشکلات ما را یاری رسانند ما هم در حد وسع و توان خود برای یاری سایر مردمان دستی گشاده داریم.
روز بیست دوم بهمن مانند جنگ‌جویان به میدان نمی‌رویم انگار که می‌خواهیم به مهمانی برویم به جشن خانوادگی می‌رویم. همه با هم، پدرها مادرها! نگران در خانه نشینید دست فرزندانتان را بگیرید و با هم به راهپیمایی بروید. روز ۲۲ بهمن قرار است قلب‌هایمان به هم نزدیک‌تر شود، قرار است شادتر شویم، قرار است انرژی بگیریم. سبز می‌پوشیم، سبز با خود برمی‌داریم و تهران و جهان را سراسر سبز می‌کنیم. وقتی دور هم جمع شدیم وقتی هزار، و ده‌هزار و صدهزار و میلیون شدیم. خواسته‌های خود را که خواسته‌های عجیب و غریبی هم نیست زمزمه می‌کنیم، فریاد می‌کنیم، ترانه می‌کنیم و می‌خوانیم.
ما چیز زیاد نمی‌خواهیم حق ساده و قانونی خود را می‌خواهیم که ۳۱ سال پیش وقتی آقای خمینی آمدند در همین بهشت‌زهرا، روز اول ورود میثاقش را بستند. چیزهایی شبیه به این گفتند که: «مردم هر روزگار باید انتخاب خودشان را داشته باشد گیرم‌پدران ما کسی را انتخاب کردند چرا ما باید تن به انتخاب آن‌ها بدهیم.» ما هم حالا همین را می‌گوییم. رفراندوم می‌خواهیم. مگر شما نمی‌گویید «ولی‌فقیه»تان را خدا و امام زمان نصب کرده‌اند. خب چرا از رفراندم می‌ترسید؟ مگر نمی‌گوید خدا نعمت «جمهوری اسلامی» را به مردم داده است؟ خب چرا «خدا» را ضعیف می‌شمارید؟ یعنی «خدایتان» اینقدر ناتوان است که باید با ضرب باتوم پلیس‌هایتان، با کهریزک و شکنج‌گاه‌هایتان، با کتک‌زدن مادران داغدار و پدران کمرشکسته زیر بار جوان از دست داده، با اعدام جوانان… نعمت خود را استمرار بخشد! چرا تصور می‌کنید اگر «رفراندوم» بگذارید دست «خدا» را بسته‌اید یعنی «خدای» شما فقط بلد است زور بگوید؟ مگر نمی‌گفتید «خون بر شمشیر» پیروز است؟ پس چرا شمشیرهایتان را غلاف نمی‌کنید؟
اگر ما می‌خواستیم طبق غریزه و زور و اجبار زندگی کنیم که «فرشته» می‌شدیم که «سیب» گاز نمی‌زدیم و «گندم» نمی‌خوریدم. ما انسانیم و انسان یعنی آزادی اراده. اراده برای «رنج کشیدن»، «لذت بردن». ما برهوت هبوط را به جبروت بهشت واگذاشتیم تا انسان شویم. و حال شما می‌خواهیم انسانیت ما را بگیرید و وکیل ما شوید و ما را به زور به آخور بهشت ببندید و این از هر دوزخی برای ما رنج‌آورتر است…
۲۲ بهمن دارد از راه می‌رسد ما دست افشان و پای‌کوبان، سبز و سرخوش از انقلاب به آزادی می‌رویم تا بگویم ما دیکتاتوری نمی‌خواهیم، ما فساد و تباهی نمی‌خواهیم، ما جنگ و خون‌ریزی نمی‌خواهیم، ما بند و زنجیر نمی‌خواهیم، ما فقر و گرسنگی و تبعض و بی‌عدالتی نمی‌خواهیم. ما می‌خواهیم شیوه‌ی زندگی‌مان را خودمان انتخاب کنیم.
این شاید آخرین بار باشد که خواسته‌های خود را با گل و لبخند بیان می‌کنیم. اگر زنجیر سگ‌هایتان را رها کنید و به جان ما اندازید، اگر دست تعرض به مادران و پدران‌مان برید، اگر بخواهید دوباره با منطق زور با ما طرف شوید. بدانید که روزگار را چنان بر شما تنگ خواهیم کرد که «جهنم» خدایتان پیشش «بهشت» باشد. این آخرین فرصت شماست که صلح‌جویانه پای رفراندوم بروید و به نظر مردم احترام بگذارید. اگر چنین نکنید سرنوشتی برایتان رقم خواهد خورد که در بدترین کابوس‌های‌تان هم خوابش را نمی‌بیند. شما تمام زور و بازوی خود را تا کنون نشان داده‌اید گروه گروه به زندان انداختید شکنجه کردید، اعدام کردید، بمب گذاشتید به سرها شلیک کردید به قلب‌ها و می‌بینید که هیچ کاری از پیش نبرده‌اید و ما فقط شعار داده‌ایم و شعر خوانده‌ایم و روی دیوارها شعار نوشتیم. ما هنوز کاری نکردیم داریم با شما یک‌جانبه سخن می‌گویم و شما مشت به چهره‌ی ما می‌زنید. آماده باشید که با مشت‌های گره‌کرده‌ی ما روبه‌رو شوید. امروز اگر به خواست ما که خشونت‌طلب نیستیم گردن ننهید فردا کسانی عرصه‌گردان می‌شوند که دودمان‌تان را به باد می‌دهند که مانند صدام از سوراخ بیرون‌تان می‌کشند و به دارآویزانتان می‌کنند.
دوستان وعده‌ی ما ۲۲ بهمن، شاد و پرانرژی و بی‌واهمه می‌آیم با نور امید در دل‌هایمان و برق شوق در چشمانمان. ما می‌آییم تا عزم و اراده‌ی خود را برای زندگی بهتر و دنیایی انسانی‌تر و ایرانی آباد و آزاد و انسانی به تمام جهانیان نشان دهیم و بدانید اگر نیاییم اگر «کم» بیاییم سرنوشتی شوم‌تر از آن‌چه تا کنون داشته‌ایم خواهیم داشت. راه سومی نیست یا می‌آییم و آزاد می‌شویم یا در خانه می‌نشینیم تا سقف بر سرمان خراب شود. حاشیه‌ی امنی وجود ندارد به خیابان بیاید از نفس هم گرم می‌شویم و می‌روییم و گل می‌دهیم. مرگ یک بار شیون هم یک بار! تا کی می‌خواهید تنتان بلرزد و سفره‌تان روزبه‌روز خالی‌تر شود. «رنج» این سال‌ها را تحمل کردیم حیف است به «گنج» نرسیم. ما که «نابرده رنج، گنج طلب» نمی‌کنیم. سال‌هاست داریم برایش رنج می‌کشیم و اکنون در یک قدمی ما قرار دارد یک «خسته نباشید» به هم بگویم و این بار زمین مانده را برداریم.

چشم که باز کردیم و گوش که گشادیم، هیولای نفرت‌انگیز دروغ و تباهی بالای سرمان ایستاده بود تا ذهن و روح ما را از خرافات پر کند. این هیولا خود را دانای کل و وابسته به ذات هستی می‌دانست و گرد ما پیله بسته بود تا هر قدم که برمی‌داریم و هر حرف که می‌زنیم و دیده که به سویی می‌تابانیم و هر تٌره که تاب می‌دهیم و هر زلف که می‌افشانیم و هر جرعه که می‌نوشیم و می‌نوشانیم… چماق برسرمان زنند که چنین کنید و چنان نکنید. آن‌ها می‌خواستند از انسان، ثمره‌ی میلیون‌ها سال تکاملی پرپیچ‌ و خم و پر حادثه مورچه‌گان فرمانبرداری بسازند که جز به امر نایب امامی غایب، که متولی خدا می‌دانستندش، به هیچ کار دیگری گردن ننهد. آنان برده‌هایی ذوب شده در ولایت می‌خواستند بی‌هویت، بی‌شخصیت، بدون خلق و خویی انسانی، مریدانی تنوری که عقل خویش را به کناری نهاده‌اند و سرنوشت خود را به عقل ناقص‌العقلی سپرده‌اند.
اما چنین نشد که آن‌ها می‌خواستند ما برخاستیم قد برافراشتیم و کمر راست کردیم بر خاک چنان گام نهادیم که گویی تمام هستی در ید قدرت ماست. آن‌ها می‌خواستند از ما سنگ و چوب بسازند و ما از خود «خدا» ساختیم.
ما را از «علم» محروم کرده بودنند. داروین را میمونی گزافه‌گو می‌خوانند، فروید بیمار جنسی که همه چیز را از پایین‌تنه می‌داند، مارکس یهودی ملحدی که انسان را اسیر اقتصاد برمی‌شمارد… موسیقی نوای شیطان بود و موسیقی‌دانان یا کر می‌شدند یا دیوانه، شعر گمراهی می‌آورد، فردوسی سلطنت‌طلبی جیره‌خوار شاهان بود و مولوی بی‌دینی تساهلی و تسامح‌یی… آوردن نام شاملو ممنوع بود و فروخ‌فرخزاد زنی منحرف خوانده می‌شد و صادق هدایت مجنونی خودکشی کرده که افسردگی می‌آورد و خواندن کتاب‌هایش از سم خطرناک‌تر بود… آری همه را می‌خواستند از ما بگیرند و در عوض شخصیت‌های مجهولی که نه تاریخ درست و حسابی داشتند نه کاری کرده بودند باید می‌شدند همه چیز ما!
اما ما در میان آتش جوانه زدیم و رشد کردیم و بالیدیم. جهان فراخ بود و تکنولوژی قدرت شنیدن گوش‌های‌مان و دید چشم‌هایمان را وسعت بخشید و شنیدیم و دیدیم و دانستیم و سر از بندگی برتافتیم و بر ضحاکی مغزنوش شوریدیم. شاید بشود کسی را تمام عمر در بی‌خبری نگه داشت اما وقتی «خبر» رسید دیگر نمی‌توان تحریفش کرد، تعدیلش کرد، به فراموشی سپردش و به قبل از رسیدن «خبر» باز گشت. آگاهی انسان را دگر گون می‌کند و ما دیگر گون شدیم. سر بر پای هیچ بتی حتا اگر خود را بت‌شکن بنامد نمی‌نهیم. ما خیال ذوب شدن در هیچ طلا یا مسی را نداریم. ما انسانیم و انسان با فردیتش در میان جمع معنا پیدا می‌کند و ما نخست فردیت خود را بازیافتیم و اکنون گرد هم آمده‌ایم تا خردهایمان را به اشترک بگذاریم و به‌جای سپردن افسار عقلمان به دست چوپان یا ساربان یا ولی‌فقیه یا سلطان… به خرد جمعی‌مان تکیه کنیم.
ما فرزند زمان خود هستیم و امروز بیش از همیشه می‌دانیم چه می‌خواهیم و چه نمی‌خواهیم. ما آزادی می‌خواهیم و دیکتاتوری نمی‌خواهیم، ما عدالت اجتماعی می‌خواهیم و ظلم و بی‌عدالتی نمی‌خواهیم، ما رفاه و سعادت و زندگی بهتر برای تمام شهروندان می‌خواهیم و فقر و نکبت و فاقه نمی‌خواهیم، ما حق تعیین سرنوشت می‌خواهیم و می‌خواهیم خودمان و فقط خودمان برای سرنوشتمان تصمیم بگیریم نه امامی یا سلطانی جائر یا حتا عادل، ما عادل‌تر از خود کسی را برای خود نمی‌شناسیم که برایمان سرنوشت رقم زند ما خدایی چنین زبون که دوزخ به پا می‌کند برای کسانی که چاپلوسیش را نمی‌کنند و «نواله‌ی ناگریزش را گردن کج نمی‌کند» نمی‌پرستیم!

چرخ بر هم زنم ار جز به مرادم گردد!
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ و فلک. حافظ

ما برای رسیدن به این خواسته‌هایمان در خانه نمی‌نشینیم و نفرین کنیم، روی نیمکت پارک‌ها غر نمی‌زنیم، در کثیف‌ترین دستگاه‌های رژیم فربه نمی‌شویم و پز روشنفکرانه نمی‌دهیم که خلایق را هر چه لایق، لیاقت این مردم همین حکومت است، ما سرنوشتمان را با شجاعت و از روی آگاهی خود به دست می‌گیریم. ما مصمم هستیم یا بمیریم یا روی زندگی بهتر را ببینیم و می‌دانیم و ایمان داریم که هر کدام از ما که به خاک می‌افتد جان هزاران هزارِ انسان دیگر را نجات می‌دهد. ما عاشق زندگی هستیم و از مرگ بیزاریم اما به هر ننگ و بندگی تن نمی‌دهیم تا این تن اسیر را چند سالی دیرتر به خاک سپاریم. ما «ندا»یم، ما «سهراب»یم ما «آرش»یم کف خیابان، زیر شکنجه یا بالای دار جان می‌دهیم تا آزاد زندگی کنیم تا سرفراز و سربلند زندگی کنیم، در «دوزخ» زاده شدیم اما رنگ و بوی «بهشتی» داریم!

پیوند در بالاترین

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

سحرگاه امروز وقتی در خواب‌خوشِ خوش بودیم دو اسیر بی‌گناه بر سر چوبه‌ی دار رفتند تا ما را از کرختی خواب غفلتی که دچار شده بودیم بیرون بیاورند. حکومتی سراسر فاسد و جانی را می‌خواهند اصلاح کنند! تصور می‌کنند این‌ها اصلاح‌پذیر هستند. این‌ها فقط وقتی در تله می‌افتند اشک تمساح می‌ریزند و فرصت می‌خرند تا جان بگیرند و جنایت کنند و ما خوش‌باورانه به آن‌ها فرصت می‌دهیم.

آرش رحمانی‌پور جوانی بیست ساله را شکنجه می‌کنند کارساز نیست، خواهر باردارش را دستگیر می‌کنند و به اتاق بازجویی می‌آورند و وادار می‌کنند «آرش» را که امضا کند اعتراف‌نامه‌یی سراسر کذب و دروغ را و جان بردار سپارد تا مردمی را بیدار کند.
سخنان وکیل مدافع او را بخوانید و بشنوید:

به گفته وکیل وی دراین پرونده اشکالات بسیارفراوانی وجود دارد. یکی آن است که آنچه به موکل من در زمینه ارتکاب جرم نسبت داده می شود بسیاری اش مربوط به زمانی است که آقای رحمانی پور ۱۶-۱۷ سال بیشتر نداشته است. غیر از این موضوع تحت فشارهایی کم سابقه اقرارهایی از آقای رحمانی پور گرفته شده از جمله اینکه برای فشار به او خواهر باردارش را نیز بازداشت کرده اند. در ملاقاتی که با موکلم در زندان داشتم ایشان برای من با ناراحتی خیلی زیادی تعریف کرد که در دوجلسه بازجویی خواهرش را جلوی او گذاشته وگفته اند اگر می خواهد خواهرش آزاد شود باید اقرارهایی راکه آنها تنظیم کرده اند امضا کند.(۱)

محمدرضا علی‌زمانی که در فرودین ماه هشتاد و هشت دستگیر شده است و ماه‌ها قبل در دادگاه آمده است، به جرم شرکت در تظاهرات روز عاشورا اعدام می‌شود! زهی بی‌شرمی.

این‌ها بیگانگانی هستند که جامعه ایرانی را نمی‌شناسند. آن‌ها تصور می‌کنند با کشتن جوانی بیست ساله می‌توانند وحشت ایجاد کنند و مردم دست از مطالباتشان بردارند اما نمی‌دانند مظلومیت این عزیزان بردار رفته آن‌هایی که هنوز بیدار نشده‌اند را بیدار خواهد کرد. مگر پخش فیلم قتل ندا آقاسلطان موجب وحشت مردم شد؟! مردمی که تا آن موقع «رای» خود را می‌خواستند حالا به خون‌خواهی نداها و سهراب‌ها و اشکان‌ها به خیابان‌ها آمده‌اند. و از این پس با عزمی استوارتر و اراده‌یی خلل‌ناپذیرتر برای خون‌خواهی این جوانان بردار رفته به میدان خواهند آمد.

باید وجدان جمعی بشری را بیدار کرد تا همان‌گونه که با تحریم‌های فلج‌کننده رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی را به تسلیم در برابر خواست جهانی وادار کردند این رژیم پوسیده و جنایت‌کار را به زانو درآورند. سازش، عقب‌نشینی و مماشات سرانجامی جز مرگ و نکبت به بار نخواهد آورد. این‌ها شکنجه کردند، در خیابان مردم را کتک زدند، به مغزشان شلیک کردند، بمب در خانه‌ی‌شان گذاشتند و نتیجه نگرفتند و اعدام آخرین حربه‌ی‌شان است که بکار نیفتاده کند و بی‌اثر شده است.

دوستان اتحاد و یک‌پارچگی خود را حفظ کنیم. ما چیز زیادی نمی‌خواهیم ما زندگی متمدنانه و آزاد می‌خواهیم چیزی که لایقش هستیم و سزاوارش. باید جهانیان بدانند، چنان که در این ماه‌ها دانسته‌اند، ما هیچ سنخیتی با این حکومت نداریم، این حکومت این دولت نماینده‌ی ما نیست، ما خشونت‌طلب نیستیم ما آزادی‌خواهیم، برابری‌طلبیم ما انسان مدرن قرن بیست و یکمی هستیم. دین‌دارانمان خدایی جانی و جنایت پیشه را نمی‌پرستند و بی‌دینانمان کمر قتل دینداران را نبسته‌اند. ما می‌خواهیم و می‌توانیم مانند سایر ملت‌های متمدن در کنار یک‌دیگر با هر عقیده و مرامی که داریم زندگی کنیم و اختلافات خود را در مطبوعات، اینترنت، رسانه‌ها و احزاب سیاسی و پارلمان منعکس کنیم. ما تروریست و بمب‌گذار نیستیم. ما مردمی صلح‌طلب هستیم که اسیر حکومتی جنایت‌پیشه شده‌ایم. ما را یاری کنید از چنگال این دیو آدمی‌خوار این ضحاک مغزنوش نجات پیدا کنیم. ما به قدرت و اراده و شهامت و آگاهی خود امید بسته‌ایم از هیچ دولتی انتظار پشتیبانی نداریم اما از همه‌ی ملت‌های و انسان‌های آزادی‌خواه انتظار داریم از ما حمایت کنند و به دولت‌های‌شان فشار بیاورند که دست از حمایت آشکار و پنهان از «جمهوری اسلامی» بردارند ما می‌خواهیم اگر خیرشان به ما نمی‌رسد لااقل با خیررساندن به حکومتی بی‌پشتوانه و ضدمردمی به مردم آزادی‌خواه ما شر نرسانند.
با اراده و مصمم‌تر از پیش خود را آماده می‌کنیم برای بیست و دوم بهمن یا هر روز دیگری که بتوانیم از سد این دین ددمنشان عبور کنیم و آزادی را فریاد بزنیم. آقای خامنه‌ای! سران وحشت و مرگ! پلک بر هم نزنید ما داریم می‌آیم خود را آماده کنید برای سرنوشتی خفت‌بار، سرانجامی که، در طول تاریخ، سرنوشت تمام دیکتاتورها و قاتلین مردم را رقم زده است.

پانویس
۱- اعترافات آرش تحت فشار

پی‌نوشت توضیح در مورد عنوان:
آقای میرحسین موسوی در بیانیه شماره ۱۷ نوشته‌اند:

وضعیت کشور امروز چون رودخانه خروشان و عظیمی است که سیلابهای تند و حوادث گوناگون باعث طغیان و گل آلود شدن آن شده است . راه آرام کردن این رودخانه بزرگ و روشن ساختن و زلال کردن آب آن در یک اقدام سریع و عاجل امکان پذیر نیست . اندیشیدن باین گونه راه حلها که عده ای توبه کنند و عده ای معامله کنند و بده و بستانی صورت گیرد تا این مشکل بزرگ حل شود عملا به بیراهه رفتن است.
بنده راه حل را در روانه ساختن نهرها و چشمه هایی از آب روشن و شیرین به بستر این رودخانه می دانم که بتدریج و طی یک فرآیند تدریجی کیفیت آب و وضع رودخانه را تغییر دهد.
…
به بندهای فوق پیشنهادات دیگری نیز می‌توان اضافه کرد. به نظر بنده حتی یک جوی کوچک زلال در این بین می‌تواند مغتنم باشد. ضرورتی ندارد همه بندها با هم شروع شود. مشاهده عزم در این راه بروشنی افق کمک خواهد کرد.
(بیانیه شماره ۱۷ میرحسین موسوی درباره وقایع عاشورا و روزهای پس از آن/ راه حل های پنجگانه میرحسین موسوی برای خروج از بحران)

منظور من از عنوان این است که درحالی که آقای میرحسین موسوی خیرخواهانه آب زلال طلب می‌کند حاکمان کودتاچی جوانان را بردار می‌کشند.

پیوند در بالاترین

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

جامعه ایرانی در سی سال گذشته در تبلیغاتی که غربی‌ها در رسانه‌های‌شان راه انداخته‌اند(۱) جامعه‌یی به شدت مذهبی و خرافاتی و چیزی شبیه کشورهایی مانند عربستان و افغانستان و پاکستان… معرفی شده است. هر چند کشورهای یاد شده نیز از رشد اجتماعی نسبتا بالایی برخوردار هستند و اگر حاکمیت‌های آنان و نیروهای فشاری که قدرت محلی را در دست دارند خلع‌ید شوند خواهیم دید مردم ساکن در خاورمیانه به شدت مترقی‌تر از حکومت‌هایشان هستند اما این در مورد «ایرانیان» و «جمهوری اسلامی» با فاصله‌یی به شدت زیاد نمود پیدا می‌کنند.
حاکمان «جمهوری اسلامی» بیش و پیش از آن که برآمده از متن جامعه‌ی ایرانی باشند مانند اشغالگرانی هستند که «ایران» را اشغال کرده‌اند و متاسفانه برخی از ایرانیان هم تن به همکاری با آنان داده‌اند. اما «جمهوری اسلامی» هیچ سنخیتی با جامعه ایرانی ندارد. به عبارت دیگر «جمهوری اسلامی» نقصی مادرزادی و ارکانیک نیست بلکه بیماری ویروسی است که با بیرون راندنش و حذف آن جامعه به سطح مطلوب توان‌مندی‌های خود می‌رسد و این الزاما به معنای تندرستی کامل نیست و آن چیزی که باید تدریجی اصلاح شود نه «جمهوری اسلامی» که «جمهوری» پس از آن است.
اگر شما اضافه وزن یا کمبود وزن داشته باشید یک شبه نمی‌توانید آن را علاج کنید؛ نیاز به درمان تدریجی دارید. مثلا باید رژیم غذایی بگیرید و غدد درون‌ریز بدنتان مورد بررسی قرار بگیرد فرهنگ و آداب و عادت غذایی و الگویی مصرفتان(۲) خود را تغییر دهید و غیره اما اگر غده‌ی «سرطانی» داشته باشید باید در اولین فرصت به اتاق عمل بروید و نخست غده‌ی سرطانی را در بیاورید و بعد هر کار دیگری می‌خواهید انجام دهید.
«جمهوری اسلامی» عارضه‌یی مادرزادیی یا حاصل فرهنگ و عادت نادرست نیست. سرطانی است که تا هست روز به روز وضعیت را وخیم‌تر می‌کند. هرگونه مسکن یا آرام‌بخش اگر دارویی برای بردن بیمار به اتاق عمل باشد برای درآوردن این غده‌ی شوم عملی درست و تاکتیکی پزشکی و درمان‌گرانه است اما هر که حقیقت را تحریف کند و بیماری را عارضه‌ی موقتی بشمار آرد و تبی بداند که با شبی استراحت به عرق می‌نشیند و عافیت حاصل می‌شود دارد به جامعه‌‌ی ایرانی خیانت می‌کند. عمل جراحی اجتناب ناپذیر است تنها کاری که باید کرد این است که از درد و خون‌ریزی و عوارض بعد از عمل تا حد ممکن جلوگیری کرد.
وقتی فاصله‌ی حکومت با مردم بسیار زیاد می‌شود حتما حاکمیت باید تغییر کند و هیچ اصلاحی نمی‌تواند این شکاف را پر کند. اصلاحات را حکومت‌هایی که جلوتر از مردم هستند انجام می‌دهند تا مردم را به طور تدریجی ارتقا دهند عکس آن مضحک است. یعنی مردم نمی‌توانند حکومت را تدریجی اصلاح کنند وقتی حکومت بسیار عقب‌تر از آنان است.
نازی‌ها و هیتلر حکومتی متناسب با میزان فرهنگ جامعه‌ی آلمانی نبودند. سرطانی بودند که به جان آن جامعه و جهان افتادند. این سرطان اصلاح‌پذیر نبود و برآمده از بطن جامعه‌یی که هگل و مارکس و بتهوون و ماکس پلانگ و آلبرت انیشتن و هزاران اندیشمند و هنرمند و موسیقی‌دان دیگر را پرورش داده بود، نبود. بیماری بود و بیماری باید درمان شود و البته آن درمان بسیار خونبار و دردناک بود و میلیون‌ها انسان نابود شدند تا بشریت بتواند این غده‌ی شوم را جراحی کند.
گورباجف هم قصد داشت حکومت شوروری را اصلاح کند! حکومت سرمایه‌داری دولتی که نام بی‌مثمای «کمونیسم» و «سوسیالیزم» را یدک می‌کشید. رشد سرمایه‌داری در روسیه و عدم رشد آن در کشورهای پیرامونی که تحت نام «اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی» یک کشور را تشکیل می‌داند تجزیه‌ی این غول را که دیگر توان حرکت نداشت ناگزیر کرده بود. بعلاوه روسیه نیز دیگر نمی‌توانست با روش‌های سرمایه‌داری دولتی اداره شود برای همین سرمایه‌داری غیردولتی گریزناپذیر بود. شوروی فروپاشید، هر چند این عمل اجتناب‌ناپذیر بود اما متاسفانه عوارض بعد از عمل آن‌چنان زیاد بود که اکنون روسیه به دست باندهای جنایت‌کار افتاده است.
به هر حال جامعه ایرانی اساسا قابل مقایسه با کشورهای پیرامونی‌اش نیست. اسلام در ایران بسیار تلطیف شده است و اسلام خشنی که جمهوری اسلامی برپا کرده است با فرهنگ و آداب مردم ایران هیچ تناسبی ندارد. نگاهی به فرهنگ و ادبیات فارسی نیز چنین چیزی را به خوبی نشان می‌دهد. این شعر «همای اصفهانی» که به صورت مثل سایر درآمده است به خوبی نشان می‌دهد ایرانیان چه دیدی نسبت به اسلام دارند:

می بخور منبر بسوزان آتش اندر خرقه زن
ساکن میخانه باش و مردم آزاری مکن. همای اصفهانی

دیدی که حافظ و سعدی و مولوی و سایر فرهنگ‌سازان جامعه ایرانی از اسلام و رابطه‌ی دین و انسان دارند به‌خوبی نشان می‌دهد که حکام جمهوری اسلامی چقدر از مردم ایران و فرهنگ و دین‌شان فاصله دارند.
به هر حال جنبش سبز موجب شد دید جهانیان نسبت به ایران و جامعه‌ی ایرانی کاملا دیگرگون شود. حالا جامعه جهانی می‌داند که ایرانیان توسط اقلیتی ناچیز به اسارت درآمده‌اند و این حکومت به هیچ‌وجه هیچ تناسب و سنخیتی با مردم ایران و فرهنگ آنان ندارد و ایرانیان تحت فشار و زور مجبور شده‌اند به این حکومت تن بدهند و در این سال‌ها بسیار جانفشانی کرده‌اند و قربانی داده‌اند تا از شر این اشغال‌گران خلاصی پیدا کنند.

پانویس
۱- غربی‌ها در این زمینه تنها نبودند کسانی که به اصلاح‌طلب مشهورند در دوران ریاست جمهوری خاتمی صحبت از این می‌کردند که اصلاحات و تغییرات تدریجی است و در غرب هم قرن‌ها طول کشید تا بعد از نوزایی به اینجا برسند. ترجیح‌بند حرف‌های‌شان هم این بود که سی صد سالی باید صبر کرد! به هر حال با روی کار آمدن احمدی‌نژاد مسئله‌ی اصلاحات دیگر سالبه‌ی به انتفاء موضوع شده است و اکنون دیگر همه می‌دانند ساختار جمهوری اسلامی اصلاح‌پذیر نیست.
۲- حکومتی که با مرگ فاصله‌یی ندارد تازه حالا به فکر اصلاح الگوی مصرفش افتاده. مانند بیماری که سرطان تمام وجودش را گرفته است و چند روز دیگر قرار است بمیرد. بعد نوشابه نمی‌خورد که چاق نشود!

پیوند در بالاترین

مطالعه بیشتر
× خمینی و ایده‌هایش.

ارسال به: ::::::::::::::::::::::