بلوا

چند روز پیش مطلبی نوشتم با عنوان:«دور روز دیگر عاشوراست. چه باید کرد؟» شخصی که گویا متعصبی مذهبی است با الفاظ رکیکی در قسمت نظرخواهی پیام گذاشته است. برخورد این متعصب مذهبی مرا یاد آیزاک آسیموف انداخت او در کتاب خاطراتش در فصلی که به نام‌هایی که دریافت می‌کند اشاره به نام‌هایی دارد که به دلیل لائیک و بی‌خدا بودن او برایش ارسال می‌شود. قسمتی از این فصل را نقل می‌کنم تا بدانید خرمقدس‌ها فقط در سرزمین ما نیستند همه‌ی جا دنیا پیدا می‌شوند البته دیگر در اکثر نقاط دنیا دستشان از قدرت سیاسی کوتاه است و فقط می‌توانند دلشان را با نامه پراکنی خنک کنند.

«گروهی از اختلاف عقیده‌ها به‌طور مستقیم به فقدان ایمان مذهبی من مربوط می‌شود. نامه‌هایی از مردمی دریافت می‌کنم که به حالم تأسف می‌خورند و برایم دعا می‌کنند. برایم مهم نیست، چون اطمینان دارم که آن‌ها با فرستادن این نامه احساس بهتری پیدا می‌کنند.
اما چیزی که کمی ناراحتم می‌کند، افرادی از انواع فرقه‌ها هستند که برایم جزوه و رساله‌ی مذهبی می‌فرستند و اصرار دارند که هر طور شده، حقیقت ایمان مورد نظرشان را دریابم. نمی‌فهمم چرا هرگز به مغز این آدم‌ها خطور نمی‌کند که من هم عقاید محکم و خلل‌ناپذیری دارم که با خواندن یک جزوه‌ی تبلیغ مذهبی متزلزل نمی‌شود؟
ولی بعضی وقت‌ها وسوسه می‌شوم که جواب بدهم. یک‌مرتبه یک مسیحی خرافاتی متعصب در نامه‌اش هر لعن و نفرینی که بلد بود، نثارم کرد. برایش کارت‌پستالی فرستادم و نوشتم:«بی‌تردید شما معتقدید که من عاقبت روزی به قعر همه‌ی درد و عذاب‌های سادیستیکی که خدایتان وعده کرده سرنگون می‌شوم و تا ابد رنج خواهم کشید. یعنی به‌نظر شما این عقوبت کافی نیست که این همه بد و بیراه هم بارم می‌کنید؟» من. آسیموف، ترجمه‌ی مهرداد تویسرکانی صفحه‌ی ۳۱۸

پرسش جالبی است. اگر کسی اعتقاد دارد جهان را عقل اعلایی آفریده است که بر همه چیز دانا و تواناست دیگر این بازی‌های «هتک حرمت» چیست؟ انسان‌ها حرمت ندارند، خون مردم مباح است و آنوقت خرافات و تحجر حرمت دارد؟ این‌ها هنوز تصور می‌کنند می‌توانند با این بازی‌های شوم مردمی نادان را تحریک کنند. با عکس امامشان کاری جلو نبردند حالا می‌خواهند با زیرپا گذاشتن «امام حسین» و «قرآن» مردم را تحریک کنند که زهی خیال باطل. تمام شد بره‌کشان تحمیق مردم به پایان رسیده است. کاسبی تازه‌یی برای خود دست‌وپا کنید این متاع دیگر خریداری ندارد.
شاید در این روزها که فضای کشور بسیار ملتهب است و قرار است فردا شویی اجرا کنند و دارند هر روز و هر ساعت عده‌ای را دستگیر می‌کنند و شایعه دستگیری میرحسین و کروبی را هم سرزبان‌ها انداخته‌اند. انتظار نوشتن مطلب بهتری داشتید اما راستش را بخواهید قصدم از نوشتن این مطلب این بود که بگویم ما حالمان خوب است و نترسیده‌ایم! هر شب صدای الله اکبر و مرگ بر دیکتاتور … رساتر از شب قبل شنیده می‌شود و روحیه مردم بسیار خوب است. نه این که بگویم کسی نگران نیست، همه نگرانیم، اما شور و شعفی که از برخواستن از رخوتی چند ساله در جان مردم خلجان پیدا کرده است توصیف ناپذیر است. حال کسی را داریم که بعد از گذراندن شبی بسیار بد و پر درد و کابوس حالا صدای خروسی از دوردست می‌شنود و کم‌کمک روشنی پگاه از راه می‌رسد.
پیرمردها و پیرزن‌های نود ساله هم دیگر امید دارند پیش از آن که چشم بر دنیا ببندند طلوع آفتاب را ببینند و گرمی آزادی را بچشند… ما پیروزیم شک نکنید.

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

معمولا وقتی به خانه می‌آیم سر راه با مامور شهرداری که نظافت کوچه‌‌مان را به عهده دارد خوش و بش می‌کنم. مردی حدود پنجاه ساله است. یک شیشه‌ی بغلی عرق سگی دارد که در روزهای زمستان به دادش می‌رسد. گاهی به من هم تعارف می‌کند و من هم دستش را رد نمی‌کنم. معمولا جوکی در مورد خدا و رابطه‌ی محمد با زنان بینمان ردوبدل می‌شود. چند سال پیش یک بار توی همین شوخی‌ها و شنگولی‌ها من حرفی در مورد ابولفضل برادر ناتنی امام حسین زدم که دیدم سکوت کرد، به راحتی می‌شد خشم را در چهره‌اش دید. تلخ به من نگاه کرد و گفت: «با همه شوخی با عباس با غیرت و با معرفت هم شوخی؟! هر چی داریم از ابوالفضل داریم که مظهر شجاعت و آزادگی و وفا بود…» خیلی جا خوردم! پیرمرد لامذهب و دوست‌داشتنی من ناگهان متعصبی مذهبی شد. هر چند رابطه‌ی ما دوباره رفت سر جایش و همان‌جور که بودیم ماند اما من محافظه‌کارانه حواسم را جمع می‌کردم که با هر کس و هر چیزی شوخی می‌کنم با «ابوالفضل عباس» شوخی نکنم.
شخصیت‌هایی که به صورت قهرمان‌های ملی در می‌آیند بیشتر «افسانه» هستند تا «واقعیت». بعضی از این «افسانه‌ها» ریشه‌هایی هم در واقعیت دارند اما حضورشان در قلب و جان مردم نه به دلیل شناخت عمیق از شخصیت واقعی یا تاریخی‌شان که از نمود افسانه‌گونه‌ی‌شان سرچشمه می‌گیرد.
بسیاری از مارکسیست‌های ایرانی(۱) قبل از انقلاب تحت تاثیر همین افسانه‌ها و اسطوره‌ها با این که اسلام را نقد می‌کردند اما برای «علی» و «حسین» و شخصیت‌هایی مانند «زینب»‌ و «ابوالفضل» احترام خاصی قایل بودند. سخنان خسرو گلسرخی که مارکسیستی فدایی خلق بود در دادگاهی که سرانجام حکم مرگش را صادر کرد نمونه‌ی روشنی از علاقه و دلبستگی بخش وسیعی از مارکسیست‌ها به این افسانه‌ها ست.

زندگی مولا حسین نمودار زندگی کنونی ماست که جان بر کف برای خلق‌‌های محروم میهن خود در این دادگاه محاکمه می‌شویم. او در اقلیت بود و یزید، بارگاه، قشون، حکومت و قدرت داشت. او ایستاد و شهید شد هر چند یزید گوشه‌ای از تاریخ را اشغال کرد ولی آن‌ چه که در تداوم تاریخ تکرار شد راه مولا حسین و پایداری او بود، ‌نه حکومت یزید. آن‌ چه را خلق‌ ها تکرار کردند و می‌کنند راه مولا حسین است. بدینگونه است که در یک جامعه مارکسیستی اسلام حقیقی بعنوان یک روبنا قابل توجیه است و ما نیز چنین اسلامی را اسلام حسینی و اسلام علی تایید می‌کنیم. (خسرو گلسرخی)

برخی، چه راست‌گراهای مدافع رژیم شاه چه مارکسیست‌های کارگری، گرایش ملی‌گرایانه و مذهبی بخش وسیعی از روشنفکر مذهبی در زمان شاه را عامل روی کار آمدن جمهوری اسلامی و فجایع بعد از آن می‌دانند هر چند این موضوع کاملا نادرست نیست اما این حقیقت که حکومت‌ها و از جمله حکومت شاه نقش مهمی در تثبیت و گسترش این افسانه‌های ملی داشت را نادیده می‌گیرند.
به هر حال اکنون ما در موقعیت حساسی هستیم. دو روز دیگر عاشورا ست. چه باید کرد؟ یک راه این است که بگویم در این شوی مذهبی شرکت نمی‌کنیم و جنبش مردم ایران را دوباره آلوده به پندارهای خرافی و قهرمان‌پرستی‌های پوشالی نکرده شریک این تحریفات تاریخی نمی‌شویم.
راه دیگر این است که ذوب شویم در میان مردم و هم‌رنگ و هم‌راه آنان شویم و در وصف امام حسین و عاشورا نوحه‌سرایی کنیم و خامنه‌ای را یزید بنامیم و مصباح را عمرو عاص و… (۲) فراموش کنیم که بخش وسیعی از بدبختی مردم ایران حکومت مذهبی است.
به نظر می‌رسد خوشبختانه «جنبش سبز» تا آنجا که در اختیار جوانان و دانشجویان و قشر روشنفکر است راه سومی را برگزیده است. روز عاشورا باشکوه تمام از امام حسین تا آزادی راهپیمایی خواهد کرد و بلوغ فکری خود را با شعارها و حرف‌هایی که در جمع می‌زند نشان می‌دهد. عاشورا فرصتی است برای قدرت‌نمایی «جنبش سبز» نباید این قدرت نمایی را با راست‌رویی و چپ‌رویی از دست داد.
جنبش سبز در این چند ماه گذشته تمام چیزهایی را که در سی سال حکومت جمهوری اسلامی بنا کرده بود ویران کرد. روز قدس، ۱۳ آبان، نماز جمعه، تشییع مراجع تقلید و اکنون نوبت عاشورا است باید عاشورا را از جمهوری اسلامی گرفت و به مردم داد.
——
۱- این که مارکسیست‌های ایرانی چقدر مارکس را می‌شناختند و چقدر ملی‌گراهایی بودند که تفاوت چندانی با سایر مبارزان نداشتند بحث دیگری است و در حوصله‌ی این مطلب نمی‌گنجد.
۲- احمدی‌نژاد حدش کمتر از این بود که با کسی مقایسه شود شاید آن میمونی که در سریال‌های تلویزیونی صدا و سیما از سر و کول یزید و معاویه بالا می‌رود را بتوان با ایشان مقایسه کرد.

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

تازه از قم رسیدم. آقای منتظری را بدرقه کردیم. او بر دوش سبزترین مردمان این روزگار روان شد و در دل‌ها جای گرفت. «حسینعلی منتظری» نه به پیشوند «عظما» و «پیشوا» نیاز داشت نه به پسوند «ره»، او «ارتحال» نکرد مانند همه‌ی انسان‌ها، درگذشت، مرد. همه می‌میرند، اما همه این بخت و اقبال و سعادت را ندارند که بر دوش و در قلبِ آگاه‌ترین و آزادترین مردمان در حالی که زیر سرنیزه هستند و بیم از دست دادن مال و مقام و جان دارند بدرقه شوند.
مقبول مردم آگاه بودن از هر صفتی بالاتر است. ترسوهایی که پشت القاب و عناوین دروغین خود را مخفی می‌کنند هرگز به این درجه از بزرگی و معرفت نمی‌رسند که بتوانند همه را بنهند و خود باشند بی‌هیچ عنوان و لقبی. جمعی را که من می‌شناختم و امروز در مراسم خاک‌سپاری این انسان آزاده شرکت کرده بودند اکثرا به هیچ دین و خدایی معتقد نبودند بعضی‌هاشان فرزند یا خواهر و برادر کسانی بودند که در سال‌ها اول انقلاب اعدام شدند اما آن‌ها آمده بودند تا «منتظری» را تنها نگذارند آن‌ها در کنار کسانی قدم برمی‌داشتند که مسلمانان معتقدی بودند، در میان کسانی که آیت‌الله العظمی منتظری را به عنوان مرجع تقلید قبول داشتند. نمی‌دانم شاید بهایی‌ها و ارمنی‌ها و یهودی‌ها هم در این مراسم حضور داشتند. این بزرگی است! نه نشستن بر تختی که از پایه‌های‌اش خون می‌چکد. مجیزگویان قدرت، چشمان به ثروت است و دل‌شان از قدرت می‌ترسد و می‌لرزد اما انسان‌های آزاده‌ای که برای تشییع آیت‌الله منتظری آمده بودند نه تنها چیزی به دست نمی‌آوردند که ممکن بود همه چیز خود را از دست بدهند.
حتما تا کنون فیلم‌ها و عکس‌های بسیاری از این مراسم دیده‌اید و من قصد شرح و بسط زیادی ندارم. فضا اندوگین و در عین حال شاد بود. اندوهگین برای این که انسانی آزاده که پشتیبان جنبش بود را از دست داده بودیم و «شاد» برای این که در «قم» در مرکز حکومت دینی با صدای بلند و رسا مرگ دیکتاتور را می‌خواستیم. شاد بودیم برای این که می‌دیدم علی‌رغم تمام فشارها و ترس در دل‌ها انداختن‌ها و تجاوزها و شکنجه‌ها… باز مردم آمده‌اند تا یار خود را، تا یاورشان را، تنها نگذارند. شعارها مستقیم «قدرت مطلقه‌»ی ولایت فقیه را نشانه گرفت بود. مردم سرزنده و مشتاق و امیدوار بودند در خیابان که روان شده بودند به مناسبت عبور از محل‌های مختلف شعارهای متقاوتی می‌دانند. برخی از شعارهایی که من شنیدم و بعضا فریاد کردم از این قرار بود:

شعارهای مربوط به مراسم
× عزا عزاست امروز روز عزاست امروز/ ملت سبز ایران، صاحب عزاست امروز.
× منتظری نستوه راهت ادامه دارد/ حتا اگر دیکتاتور بر ما گلوله بارد.
× منتظری نمرده/ دیکتاتوره که مرده.
× روحانی آزاده/ آزادیت مبارک.
× روحانی واقعی/ منتظری، صانعی

پس از عبور از بسیج دانش‌آموزی
× بسیجی، سپاهی با این هم جنایت، خجالت خجالت.
× پول نفت گم شده/ خرج بسیجی شده.
× حسین حسین شعارتون/ تجاوز افتخارتون.
× بسیجی واقعی/ همت بود و باکری.

در باره‌ی رهبر
× این ماه ماه خون است/ یزید سرنگون است.
× اون که می‌گن عادله/ دروغ می‌گن قاتله.
× معاویه حیا کن/ سلطنت را رها کن.

در باره‌ی صدا و سیما
× مزدور چند گرفتی/ دوربین و دست گرفتی.
× بیست و سی، بیست و سی/ حیله‌ی عمرو عاصی.
× ننگ ما ننگ ما صدا و سیمای ما.

شعارهای مذهبی
× یا حجت ابن الحسن/ ریشه‌ی ظلم رو بکن.
× الله و اکبر.
× ابوالفضل علم‌دار/ ریشه ظلم و بردار.

در مورد موسوی و کروبی
× یاحسین میرحسین. (در حد وسیع)
× ابوالفضل علم‌دار/ کروبی رو نگهدار.
× کروبی بت شکن/ بت بزرگ رو بشکن.

سایر شعارها
× هموطن شهیدم/ خون تو پس می‌گیرم.
× تجاوز توی زندان/ این هم بود توی قرآن؟
× تاسوا، عاشورا/ پایان هر کودتا.
× محمود خائن/ آوره گردی/ خاک وطن را ویران کردی// کشتی جوانان وطن الله اکبر/ کردی هزاران بی‌کفن الله اکبر// مرگ بر تو/ مرگ بر تو.
× این همه لشکر آمده/ عمر ستم سرآمده.

چنین بود آخرین سفر انسانی که راضی به مرگ فرزندان این سرزمین نبود. عمری را با عزت سپری کرد و به ننگ و ذلتِ چسبیدن به قدرت گرفتار نشد و محبوب قلب‌های انسان‌هایی شد که روح خود را به ثروت و قدرت نفروختند. آزادی‌خواهی ادامه دارد و دوستانش روز به روز بیشتر می‌شوند و دشمنانش رو به نابودی دارد. به راستی که در بهار آزادی جای منتظری نیز مانند ندا و سهراب و کیانوش و آسا… خالی خواهد بود.

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

گورکنان بسیجی را بسیج کرده‌اند تا گور خود را به دست خود در خاک مقدس دانشگاه بکنند. تقدیر چنین بود که سرانجام همان‌ها که پاسداران حکومت بودند به گورکنانش تبدیل شوند.
جمع کنید بساط نکبت و حماقت خود را! اگر «جهل» بر «علم» پیروز شدنی بود هنوز انسان‌ها در غار زندگی می‌کردند و خورشید بر گرد زمین می‌چرخید و گالیله‌ها منکوب دادگاه‌های تفتیش عقاید بودند. پیش‌ناندرتال‌ها به سر درخت باز گردید عصر عصر انسان است! انسانی که قد راست کرده است و بر ماه و خورشید فرمان می‌راند به گورهای‌تان بازگردید! سی سال پیش اگر موفق به انهدام فرهنگی شدید هنوز چهره‌ی مومیایی شده‌ی خود را نشان نداده بودید مردم را و بخشی، هر چند کوچک، از روشنفکران را فریفته بودید اکنون با سه میلیون دانشجو و نزدیک به هفتاد میلیون ایرانی آگاه که آزادی و زندگی شرافت‌مندانه می‌خواهند چه می‌کنید؟ با چند عقب‌مانده‌ی ذهنی و مزدور دو ریالی نمی‌توانید بر چنین مردم جسور و فریخته لگان بزنید! کمتر خود را مسخره‌ی خاص و عام کنید به خانه‌های‌تان بروید و حماقت خود را در کوی و برزن جار نزنید!
آن‌وقت که انقلاب به قول خودتان فرهنگی کردید! سروش و میرحسین و مخملباف… را در خواص داشتید و چند میلیون مرید ناآگاه در خیابان، حالا که هرکس قد جویی عقل داشته است از شما بریده است و دیگر حتا عقب‌مانده‌ترین قشرهای جامعه هم با شما نیستند! چقدر احمق می‌توانید باشید که تصور کنید با چند بسیجی نان به نرخ روزخور می‌توانید دانشگاه ببندید و مرتکب قتل و غارت شوید… عصر طلایی شصت که آدم می‌کشتید و برایتان هورا می‌کشیدند به سر آمده است هر دست و پایی که می‌شکنید باید تاوان سنگینی بدهید!
با اشک و احترام بیاد خواهیم داشت اگر فردایی آزاد و آباد در پیش رو داریم برای جسارت و آگاهی دانشجویانیست که امروز از جان مایه گذاشته‌اند تا از مشعل آزادی دفاع کنند. زنده باشید جوانان غیور تنهای‌تان نمی‌گذاریم!

ارسال به: ::::::::::::::::::::::