دیدگاه‌ها در: دست بالای دست بسیار است!

توسط: زهرا بهرامی اعدام شد

زهرا بهرامی اعدام شد — Sat, 29 Jan 2011 11:29:46 +0000

عکس زهرا بهرامی و دخترش

http://persian2english.com/wp-content/uploads/2011/01/821.jpg

توسط: فرامرز

فرامرز — Wed, 19 Jan 2011 12:26:51 +0000

بلوای عزیز
حضور شما و سایر عزیزان به این سایت غنا میبخشد . طیف وسیعی از مراجعه کنندگان به بالاترین از نبود شما در انجا رنج میبرند . دلمان برای مشاهده نوشته و حتی امضا کاربری شما عزیزان یک ذره شده است . جریمه این کشمکش را کاربران میپردازند . ممنون از دلگرمی

توسط: balva

balva — Mon, 17 Jan 2011 20:16:52 +0000

پوینده جان،
امیدوارم رد روزهای آینده بتونم طرح‌هایت را بخوانم نظرم را بدهم. ببخش مرا برای تاخیر.

توسط: balva

balva — Mon, 17 Jan 2011 20:15:53 +0000

دوستان بسیار سپاسگزارم.
فرامرز عزیز،
امیدوارم کارها به‌سامان شود و بالاترین هم به‌زودی با برداشتن گام‌های بلندی روبه جلو مشکلاتش کمتر شود و قابل بازگشتن شود.

توسط: فرامرز

فرامرز — Sun, 16 Jan 2011 03:14:39 +0000

هموطن نازنین
مخالفت یا ممانعتی با فعالیت دوستان در هر جا که مایل باشند نیست .
هدف من پافشاری و تبلیغ برای یک سایت نیست . حتی اگر سخن از تاثیر مثبت این یاران بافرهنگ بر افکار ما و از طریق بالاترین حمل به قیاس بنفس هم شود از نقش سازنده دوستان و برد بالاترین نمیکاهد . رابطه دوستان وبلاگ نویس و سایت یادشده یک خیابان دوطرفه بوده و هست ! مایل نبودم که این نکته را بیان کنم ولی لازم است که جهت جلب تفاهم شما یاداوری کنم که صرفنظر کردن از این امکان گسترده اقتصادی نیست ! گره ای که بادست باز میشود را با دندان باز نمیکنند . پلی هم خراب نشده که نتوان تردد کرد . اگر یک سایت نوبنیاد بر جذب مراجعین رقیب سرمایه گذاری کند با طناب بدی وارد چاه شده است رشد ان کاذب و بادکنکی خواهد بود . خشت کج پایه بی اعتباری است . فرصت طلبی شناخته میشود و احتمالا با اندک لغزشی فروریزد . ارادت.

توسط: پسر بد

پسر بد — Sat, 15 Jan 2011 17:43:49 +0000

فرامرز جان، اول از همه بگم که من خیلی ادبیاتم و طرز نوشتارم حرفه‌ای نیست به این خاطر که ذهن من فنیه و بیشتر دو دو تا چارتائیه! اما در قالب همین دو دوتا چارتا و چیزی که توی بالاترین هم گاهاً لابلای حرفام گفتم اینه که، بالاترین یا هر سایت دیگه‌ای نمیتونه تجلی جامعه ما باشه از سطح رفاه و تحصیلات بگیر تا عشق و تربیت خیلی از ما ایرانیها که دوست داریم محبوب، شجاع و دانا باشیم هر چند مجبور به تقلید بعضی حرکات باشیم. گفتم سطح رفاه منظورم مرفه بی‌درد بودن نیست، منظورم اینه که از حداقل امکاناتی برخورداریم که بتونیم به مجامع مجازی سرک بکشیم. اما ازونور جامعه گرسنگانی داره که شاید شب چیزی برای خوردن نداشته باشه و مرفهینی داره که تو یه سفر یه روزش میتونه معادل 5 سال کار من رو هزینه کنه! نه اون و نه این دغدغش اونی نیست که توی اینجور سایتها دربارش بحث میشه و گاهاً اونقدر این صحبتها تر و تمیز و مرتبن که فقط میتونه روی کاغذ اونطوری باشه.
یه بحثی یادم اومد، چکیدشو بگم و اون این بود که آقایی/خانمی ادعا میکرد که 28 سال در کشورهای مختلف بوده و توش دعوا ندیده! و بابت یه دعوا که ممکنه هر جای دنیا طبیعی باشه جمله‌ای گفته بود که فقط به زعم من میخواست یه جوری خودش رو منزه نشون بده. در صورتیکه با یه جستجو توی گوگل میشد کلی نزاع منجر به مرگ تو کشورهای مختلف دید!
جامعه واقعی ما همونه که وقتی میگن بنزین قراره … (حالا هر چی میخواد بشه) از پیکان سوار تا بی‌ام‌و و لکسوس سوارش میرن تا از نیمه شب گذشته تو صف وامیستن!
جامعه ما همونه که اگه یه دختر توش لباسش یه خورده چسبون باشه حتی خانوماشم یه جور دیگه نگاش میکنن!
اما تو این سایت‌ها اصلاً نمیتونی نشونی از اون فرهنگ ببینی.
بنابراین با توجه به نقش مهم این سایتها در اطلاع رسانی، معتقدم که این سایت‌ها راه رسیدن ما به آزادی (که حتی در مفهوم اونهم مشکل داریم که این رو میشه در تعریف اون در نزاع‌های کاربران دید) نیست.
راجع به این مسائل خیلی میشه حرف زد اما من عقیده کلی خودم رو بگم.
من معتقدم ما نباید دلبستگی خاصی به اینجور سایت‌ها داشته باشیم و اگه دیدیم مسیر سایت عوض شده جایگزین پیدا کنیم. فردا ممکنه همین مشکل برای ریشه‌ها، آزادگی یا روزنامه پیش بیاد.
من عضو هر دو سایت هستم و واقعاً ناراحت میشم از لینکهایی که مثلاً توی بالاترین زده میشه راجع به کاربران آزادگی یا بقیه!
آیا میخوایم ثابت کنیم که ما درست میگیم و بقیه اشتباه میکنن؟ این اون مدینه فاضلس که میخوایم؟ اگه کاربران رشد کردن و مدیران نه، بهتره عطای اون سایت رو به لقاش ببخشیم و یه جای دیگه فعالیت کنیم و هر کسی هم در انتخاب خودش آزاد خواهد بود.
ببخشید ظاهراً خیلی پرحرفی کردم

توسط: پوینده

پوینده — Sat, 15 Jan 2011 07:17:38 +0000

بلوا جان سلام:
امیدوارم که خوب و سرحال باشی. از نوشته ات لذت بردم و متاسفم که برای مدتی نتوانستم در تماس باشم. من دنبال مدل خاصی هستم به بقول تو بالاترین در صورت مدیریت دمکراتیک و همیاری و همفکری با کاربران میتوانست به آن مدل دست یابد. اما بنظر میرسید این مدل با هدفهای سیاسی و شاید تجاری بالاترین همخوانی نداشت. بهرحال بنظر من مییاید در فکر دو نوع سازماندهی بود.
1. یک سایت جمعی که نظرات و بینش های متنوع بتوانند در آن به تبادل ایده ها و اطلاع رسانی و شاید همیاری برای کمک به سازماندهی جنبش آزادی خواهی بپزدازند.
2. یک سایت یا وبلاگ جمعی در یک چهارچوب سکولار دمکراتیک بر اساس مبانی اعلامیه جهانی حقوق بشر و جمهوری خواهی. در چنین سایتی میتوان به تبادل نظرات و مباحث تئوریک مشخص تری در میان اعضا محدودتر که مبانی فکری مشترکی دارند پرداخت.
همراه با این دو بنظر من میتوان در فکر ایجاد شیکه وبلاگهای فردی و سازمانهای دمکرات و
سکولار نیز بود.
http://poyandeh.wordpress.com/networ/
مایلم نظر تو دو دیگر دوستان را راجع به این طرح ها بدانم. شاید بتوانیم در این رابطه همکاریهای جدی انجام دهیم.
پوینده

توسط: فرامرز

فرامرز — Fri, 14 Jan 2011 22:22:44 +0000

سپاس از توصیه و توجه شما !
راستش نظر شما درسته منتها زاویه دید ما متفاوته : من ابدا نگران خودم نیستم . خسرانی رو که من از اون صحبت میکنم به جامعه فرهنگی ایرونی ها مربوط میشه .
متاسفانه این یاداوری شما نسبت به فارغ التحصیل شدن حکایت از استنباط متفاوت ما از مدرسه و اموزگاران دارد . تمام فضای فرهنگی دانشکده ایست که هر کس از ان بهره میبرد . مربی هائی که مورد نظر من هستند پیشگامانی هستند که نیازی به مدرک این مدرسه نداشته و ندارند . برخلاف شما رابطه را تا سطح رابطه کارمند و کارفرما تنزل نمیدهم . نام و عنوان نیز – هر چند که شاخص اعتبار و هویتی بلامنازع هستند – منحصرا» تعیینکننده نیستند بلکه این قابلیت – ظرفیت – کیفیت و شعاع گسترده بازدیدکنندگانیست که این سایت روزانه پوشش میدهد . اینکه قالب بر رفقا تنگ شده است نیز قابل قبول نیست . چون سقف و حجم مشخصی را نمیتوان متصور شد . این نکته همان اشتباه محاسبه ایست که مدیریت مرتکب شده و همگامی با روند رشد را خارج از توان خود دیده و ترمز اضطراری را کشیده است ! به اعتقاد من نقطه نظر مورد اختلاف را میتوان از سوئی در مضمون «دفاع از ازادی بیان و مخالفت با سانسور » و از جانب دیگر » دخالت سلیقه و اعمال کنترل مدیریت در درج مطالب توهین امیز و مذهب ستیز » خلاصه نمود . بحرانی که به زعم اینجانب به وجه شایسته ای مدیریت نشده است .
جای انست که از شما بلوای عزیز و زحمات ارزنده درین رابطه به سهم خود سپاسگزاری کنم .
ما برای وصل کردن امدیم
نی برای فصل کردن امدیم
این وظیفه ایست که در صدر رسالت اجتماعی یک انسان متعهد و دلنگران اوضاع متلاطم کنونی میهن عزیز ماست . با پوزش از پرحرفی !

توسط: پسر بد

پسر بد — Fri, 14 Jan 2011 18:42:19 +0000

درسته بالاترین مدرسه است، اما فکر میکنم کم کم خیلیا از اونجا فارغ التحصیل شدن و یه مدرسه دیگه که بتونه همپای نیاز اونا باشه پیدا کردن.
وقتی شاگرد ارتقا پیدا میکنه، آموزشگاه هم باید ارتقا پیدا کنه.
جدای از همه این حرفا، فکر میکنم دل بستن به اسم سایت کار عاقلانه‌ای نیست هر چند وقتی کاربرا اندوخته‌ای کسب میکنن دل کندن ازش خیلی سخت‌تر باشه نسبت به کسی که اندوخته‌ای نداره.
وقتی کارفرما نمیتونه حق‌الزحمتو بده و با هر روز کار اضافه بدهی کارفرما به تو زیادتر میشه وقتی به این علم رسیدی که پرداخت بدهی توسط کارفرما میسر نیست، اصرار بر موندن کار اشتباهیه چون فقط طلب خودتو از کارفرما (که میدونی قادر به پرداخت نیست) بیشتر میکنی و امکان ریسک خودتو کمتر! عاقلانه اینه که دلتو به وعده وعید خوش نکنی و به فکر سرمایه‌گذاری یه جای بهتر باشی

توسط: فرامرز

فرامرز — Fri, 14 Jan 2011 14:01:01 +0000

اگر این اتفاقات چندسال پیش رخداده بودند مسدود شدن حساب بهرنگی و برخورد با برزو و کناره گیری اسفندیار جای هیچگونه مماشاتی را باقی نمینهادند . ولی اکنون انجا مانده و هر روز اب و جارو میکنیم و حسرت رویت مجدد نامهای اشنا انگیزه اصلی ورود به سایت شده است .
بالاترین مدرسه ایست و شما فرزانگان اموزگار و مهندسین فرهنگساز ان . قهر و کناره گیری شما موجب افسردگی ما شده است . همانگونه که میدانی من هیچ تکلفی در ابراز لطیفترین احساس – نسبت به هم میهنان فرهیخته ای که در ارتقا دانش و شعور سیاسی – اجتماعی جوانان ایرانی دارند – نداشته و از نبودشان در این سایت پر بیننده رنج میبرم . این فرهیختگان را به کمالگرائی و گریز از مشکلات و بیمیلی در ترمیم و اصلاح نارسائی های موجود و همچنین گرایش صعود به برج عاج و مدینه فاضله ای عاری از گزند و فاصله گرفتن نجومی از این قشر وسیع سرزنش میکنم . شیوه اتخاذ شده منافی صلاحیت این اندیشمندان در ایفای نقشی کارساز در جغرافیای سیاسی و پیکار ملت دربند و ستمدیده ماست .
عادت ما اینست که با خواندن متون ادبی کهن تفاهم نشانداده و » مبالغه » را فیلتر میکنیم . با علم بدان این شکوه را نقل میکنم :
هر کس بطریقی دل ما میشکند
بیگانه جدا دوست جدا میشکند
بیگانه اگر میشکند باکی نیست
از دوست بپرسید که چرا میشکند