بیایید روایت‌گران نق‌زن تاریح نباشیم سازندگان خردمند و آگاه آن باشیم!

10 اوت 2010 در 21:38 · دسته‌بندی شده در تاریخ, جامعه, حقوق انسانی, سیاسی ·برچسب‌ها فیدل کاسترو, مهدی کروبی, میرحسین موسوی, محمود احمدی‌نژاد, ناکازاکی, ندا آقاسلطان, هیروشیما, آمریکا, امام, امام زمان, انقلاب سبز, ایت‌الله خمینی, بمب اتمی, باراک اوباما, جمهوری اسلامی, جنبش سبز, جان اف. کندی, جایزه نوبل صلح, خاوران, سران فتنه, علی خامنه‌ای

بعد از تجاربی که از دو خرداد٬ و شکست اعتماد به یکی از جناح «جمهوری اسلامی» برای ایجاد فضای اندکی بهتر از آن‌چه بود٬ کسب کرده بودم٬ قصد نداشتم دیگر در انتحاباتی که شورای نگهبان اداره‌اش می‌کند و ولی‌فقیه حکمش را تنفیذ می‌کند شرکت کنم. اما در مناظره‌های انتخاباتی اتفاقی افتاد که نظر مرا تغییر داد و آن لحظه‌یی بود که مهدی کروبی از میرحسین موسوی پرسید: «آیا می‌داند با چه جریانی درافتاده است؟» و میرحسین موسوی با قطعیت گفت: «آری می‌داند و او یک انقلابی است.» من٬ و شاید بسیاری دیگر٬ همان لحظه تصمیم گرفتیم به موسوی رای دهیم و چنین کردیم و تا جایی که به من مربوط می‌شود از رای خود پشیمان نیستم. اما امروز پس از گذشت یک سال و اندی و ماجراهایی که پشت سر گذاشتیم بیشتر از هر وقتی این سوآل برای‌ام مطرح شده است که آیا واقعا موسوی و خود کروبی می‌دانستند با چه جریانی روبه‌رو هستند؟
گویا همه‌ی ما به خواب خرگوشی فرو رفته‌ایم فراموش کرده بودیم این همان نظامی است که در دهه‌ی شصت با قساوتی باور نکردی فرمان قتل هزاران انسان را صادر کرده بود٬ فراموش کرده بودیم به دختران باکره‌مان تجاوز می‌کردند تا اعدام‌شان مجوز ورودشان به بهشت نباشد. اکنون پس از کهریزک پس از قتل ندا آقاسلطان جلوی دوربین خبری٬ با شلیک به مغز راهپیمایانی که جز دست‌بند سبزشان هیچ سلاح دیگری در کف نداشتند به ما یادآوری شد که با چه نظامی طرف هستیم. نظامی که گروه گروه جوانان این کشور را در تپه‌های اوین و مجنون و دشت‌عباس و فکه به کام مرگ فرستاد تا در آخرتی موهوم به دوزخ یا بهشت روند و پایه‌های «ولایت فقیه» از خدا حکم گرفته‌اش را در زمین تحکیم کند.
اما امروز در کجای تاریخ کشورمان ایستاده‌ایم. از سویی با نظامی طرف هستیم که از مرگ میلیون‌ها انسان هم ککش نمی‌گزد و با توهومی باور نکردی در نقش شعیب بن صالح دلقکی را روانه‌ی میدان کرده است که از صدور چهار هزار قطع‌نامه سازمان ملل باکیش نیست و تصور می‌کند این جمعه یا جمعه‌ی بعد وقتی سرانجام «جمهوری اسلامی» به بمب اتمی دست یافت آقا امام زمان ظهور می‌کند و با شمشیر اتمی‌اش بساط کفر ابوسفیانی را بر هم می‌زند و نظم نوینی برای مدیریت جهان برقرار می‌کند. از سوی دیگر آمریکا٬ به عنوان رهبر نظام سرمایه‌داری٬ را داریم که با بحران‌های کمرشکن اقتصادی دست و پنچه نرم می‌کند و در جنگی ده سال در عراق و افغانستان به گل نشسته است. در این که جمهوری اسلامی حکم آن سگی را دارد که چون پارس می‌کند پاچه نمی‌گیرد شکی نیست. در این که بسیاری از عربده‌کشی‌ها اینان مانند تسخیر سفارت آمریکا در سه دهه‌ی پیش صرفا کارکرد داخلی و حذف مخالفان را دارد نیز لااقل من یکی شک ندارم. این که اینان جام زهر را صیغل می‌دهند تا سر بزنگاه ولی‌فقیه‌شان سر بکشد و دٌم برای دنیا تکان بدهند نیز شکی نیست اما چیزی که شک برانگیز است٬ این است که آیا انفجاری هسته‌یی برای ایجاد نظمی نوین در دستور کار آمریکا قرار ندارد؟ آیا مدال صلح نوبل که بر سینه‌ی باراک اوباما چسبانده‌اند مانع از حمله‌ی اتمی او خواهد شد؟ و اگر بشود٬ تفنگی که به جان اف. کندی شلیک کرد گیر گلوله ندارد؟
کمی بیشتر از نیم قرن پیش وقتی جنگی که برای تقسیم مجدد جهان راه افتاده بود به انتهای خودش نزدیک می‌شد و شکست جبهه‌ی متحدین کاملا واضح و آشکار بود و آلمان و ایتالیا و اسپانیا کاملا در هم شکسته شده بودند و ژاپن تمام توان نظامی‌اش به تحلیل رفته بود دو بمب اتمی با دو کارکرد متفاوت بر هیروشما و ناکازاکی فروافتاد صدها هزار انسان به خاک و خون کشیده شدند تا آمریکا آقایی خود را بر جهان نشان دهد و در تقسیم جهان پشت میز مذاکره دست بالا را داشته باشد. اکنون فیدل کاسترو این چریک پیر با تنی بیمار و دستانی لرزان از بستر بیماری برمی‌خیزد به پارلمان کوبا می‌رود و به جهان هشدار می‌دهد که جنگ اتمی در راه است و این‌بار ایران طعمه این جنگ است. فیدل کاسترو کسی است که در نیم قرن گذشته در مرکز تمام حوادث مهم جهانی بوده است و تجربه‌ی بحران اتمی در دهه‌ی شصت میلادی را٬ که جهان را به یک قدمی جنگ هسته‌یی برد٬ پشت سر دارد او تنها انسان زنده‌ی آن بازی شوم و خطرناک است. بحرانی که ممکن بود موجب نابودی نسل بشر شود و می‌توانست٬ پس از انقراض دایناسورها٬ مهم‌ترین حادثه‌یی باشد که در زمین در شرف وقوع بود.
نمی‌خواهم ایجاد وحشت کنم اما ترسی بخردانه بهتر است از امیدی خوش‌باورانه و احمقانه. ما با نظامی بنهایت سفیه و بی‌رحم روبه‌رو هستم. به یاد آوریم چشمان فروافتاده‌ی ندا در لحظه‌ی مرگ بیش از آن که وحشت‌زده باشد متعجب بود. ما مگر چه می‌خواستیم که سزایمان شکلیک مستقیم تیر به قلب و مغرمان بود؟ مگر جز این بود که به نخست وزیر امام‌تان رای داده بودیم؟ ما که اسلحه در دست نداشتیم٬ ما که حتا شعار سرنگونی نمی‌دادیم٬ حجاب تحمیلی‌تان برسرمان بود وقتی سرمان را به گلوله می‌بستید.
شک نکنید اگر نتوانیم نظام ولایتی خامنه‌ای و دولت دلقکش را خود به دست خود پایین بکشیم سرنوشت بسیار تلخ و اسف‌باری پیش رو داریم. موسوی عزیز٬ کروبی گرامی کار از دادن بیانیه و افشاگری گذشته است٬ کار از شعر و شاعری و شله‌پزان سبز و زرد بسی خطیرتر است. امروز «ما» از دین‌دار و بی‌دین٬ زن و مرد٬ ترک و فارس و کرد و لر و بلوچ و … سبز و سرخ و سفید همه در یک کشتی قرار داریم کشتی که سکانش دست مخبطی مانند خامنه‌ای و شومن یاوه‌گوی عنتری در پوست «لولو» افتاده است. آن «ممه» را «لولویی» مجازی نبرده است٬ سر بچه می‌خواهید گول بمالید؟ لولو با دهانی وقیح و حرصی سیری ناپذیر در کار مکیدن شیره‌ی جان این سرمین است.
خلاصه کنم. فرصت برای اختلاف بسیار است اما زمان برای آشتی اندک است. امروز چیره شدن بر این هیولا نیاز به از خود گذشتگی دارد باید تمام دعواهای گذشته از راست و چپ و میانه را کنار بگذاریم. در کار حذف هم نباشیم. موسوی و کروبی و تمام سران مخالف جناح حاکم توان مقابله با این طاعون را ندارند اپوزیسیون خارج از حکومت هم به‌تنهایی توان مقابله ندارد که اگر می‌داشتند اکنون موسوی و کروبی «سران فتنه» خوانده نمی‌شدند! امروز یک راه نجات داریم و آن وحدتی خردمندان است. بدون حذف هیچ رنگ و مرام و اندیشه‌یی٬ بدون زمین گذاشتن سلاح نقد یک دیگر٬ با برنامه‌یی عملی برای چیره شدن بر این اژدهای هزار سر بی‌مغز. آقای موسوی دست از دوران طلایی امام‌ات بردار از آن شب کلاه چیزی جز خامنه‌ای و احمدی‌نژاد بیرون نمی‌آید! دوستان٬ رفقایی که خواهری یا برادری٬ مادری یا پدری٬ دوستی یا رفیقی٬ در خاوران و در هزاران گورستان بی‌‌نام و نشان٬ دیگر چون گنجی به یادگار گذاشته‌اید فراموش نکنید آن سروهای دلاور٬ سرود آزادی بر لب٬ عزیزترین گوهر جان خویش را فدیه کردند برای آزادی و برابری و رفاه و سرسبزی کشوری که در آن به دنیا آمده بودند و در آن رشد کرده بودند اما باید کشوری٬ باید ایرانی باشد٬ تا بتوان آزاد و برابر و آبادش کرد؟ با از بین رفتن «ایران» چه می‌شویم؟ بیاید هر چند گذشته‌ی خود را فراموش نمی‌کنیم اما با دستانی بخشنده یک دیگر را در آغوش بگیریم و بر این هیولا چیره شویم.
من سرخورده‌یی وحشت‌زده نیستم امیدواری عاشق هستم که با چشمانی خیس و قلبی تپنده به زندگی کودکانی می‌اندیشم که به دنیا می‌آیند تا زندگی کنند نه آن که چشم در این دوزخ بگشایند. اگر امروز خودمان با دستان خودمان تاریخ را ننویسیم برایمان خواهند نوشت چنان که در گذشته نوشتند و چه شوم و تاریک نوشتند! بیایید روایت‌گران نق‌زن تاریح نباشیم سازندگان خردمند و آگاه آن باشیم!

گفت‌وگوهای انجام شده در بالاترین

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

پیوند پایدار